Aπόρριψη ανακοπής επί έκθεσης αποβολής από ακίνητο εντολέα μας για τον λόγο ότι οι λόγοι της ανακοπής αφορούσαν επανέλεγχο της αποφάσεως ασφαλιστικών μέτρων που αποτελούσε τον εκτελεστό τίτλο της συγκεκριμένης αναγκαστικής εκτέλεσης.
Συγκεκριμένα επί αποβολής συζύγου από την άλλοτε οικογενειακή στέγη, κυριότητος της συζύγου εντολέα μας, τα θέματα που αξιολογήθηκαν και διέγνωσε το εκδόσαν Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, ήταν:
Α. ότι εκτέλεση γίνεται και με απόφαση ασφαλιστικών μέτρων που απλό επικυρωμένο αντίγραφό της επιδίδεται στον καθ’ ου,
Β. ότι ουδεμία ασάφεια υπάρχει στην έκθεση αποβολής (Η απόφαση αναφέρει πως ακόμα και αν είχε χωρήσει κάποια ασάφεια θα έπρεπε να τίθεται ο λόγος ακυρότητος επακριβώς και να μη γίνεται απλή, γενική αναφορά του ιστορικού της υποθέσεως, κάτι που εν προκειμένω δεν έπραξε ο ανακόπτων, με αποτέλεσμα να απορριφθεί ως απαράδεκτος ο λόγος ανακοπής),
Γ. πως το γεγονός ότι δεν περιγράφηκαν τα κινητά στοιχεία εντός του ακινήτου κατά τη στιγμή της αναγκαστικής εκτέλεσης, δεν επιφέρει ακυρότητα της εκθέσεως, καθώς στην εν λόγω εκτέλεση δεν υπήρξε σκέλος που να αφορά την κατανομή κινητών,
Δ.ότι το γεγονός πως ο ανακόπτων δε διαθέτει έτερη κατοικία και είναι κλονισμένη η υγεία του (γεγονός παντελώς αναπόδεικτο) δε συγκροτεί τους λόγους επιείκειας παραχώρησης της οικογενειακής στέγης εις αυτόν, και συνεπώς δεν αποτελεί νόμιμο λόγο ανακοπής, καθόσον τα αυτά αναπόδεικτα περιστατικά εκτέθηκαν κατά τη συζήτηση των ασφαλιστικών μέτρων σχετικά με την κατανομή χρήσης της οικογενειακής στέγης και απερρίφθησαν με αποτέλεσμα να καλύπτονται αυτοί οι ισχυρισμοί από προσωρινό δεδικασμένο έτσι ώστε η προσπάθεια επανάκρισης του θέματος να μη συγκροτεί νόμιμο λόγο ανακοπής.
Επ’ ευκαιρία του θέματος αυτού, κρίθηκε ότι η έκθεση αποβολής που συντάσσει ο δικαστικός επιμελητής (άρ. 931 σε συνδρ. Με 943 παρ. 2 ΚΠολΔ) αποτελεί δημόσιο έγγραφο και παρέχει πλήρη απόδειξη για όσα ο συντάκτης της ήταν αρμόδιος να βεβαιώσει (άρθρο 438 ΚΠολΔ), μεταξύ των οποίων και η ημερομηνία και ώρα. Ως δημόσιο έγγραφο προσβάλλεται μόνον για πλαστότητα και τέτοιος ισχυρισμός δεν προβλήθηκε με την κρινομένη ανακοπή.
Σε κάθε περίπτωση εφόσον ήθελε επικαλεστεί σφάλμα ή παραδρομή ο ανακόπτων θα έπρεπε να το συνδέσει με κάποια ακυρότητα (πχ αν συνέβαινε σε εξαιρετέα ημέρα, – αρ. 929 παρ. 3 ΚΠολΔ), ηπ να επικαλεστεί κάποια συγκεκριμένη δικονομική βλάβη (άρθρο 159 παρ. 3 ΚΠολΔ), η οποία να μην μπορεί να αποκατασταθεί παρά μόνον με την κήρυξη της ακυρότητος.
Τέλος απορρίφθηκε η καταχρηστικότητα ως λόγος ανακοπής με το αιτιολογικό ότι ακόμη και αν δε διαθέτει κατοικία ο αποβληθείς σύζυγος και δε διαμένει εις αυτήν η καθ’ ης η ανακοπή σύζυγος που τον απέβαλε, τούτο δεν αποτελεί ορθώς προβληθέντα λόγο ανακοπής, δεδομένου ότι από την ημερομηνία αποβολής μέχρι την άσκηση της ανακοπής, μεσολάβησε ελάχιστο χρονικό διάστημα, η παρέλευση του οποίου δεν αρκεί ώστε να καταστεί καταχρηστική η εκ μέρους της καθ’ ης η ανακοπή επίσπευση της αναγκαστικής εκτέλεσης, ακόμη και αν η καθ’ ης δεν επανήλθε ώστε να ενοικήσει εις την κατοικία αυτή, όπως ο ανακόπτων προβάλλει. Εξ άλλου οι ειδικότεροι λόγοι του ανακόπτοντος καλύπτονται από το δεδικασμένο της αποφάσεως ασφαλιστικών που αποτελεί τον εκτελεστό τίτλο.
Κατόπιν αυτών δικαιώθηκε η εντολέας μας και επικυρώθηκε η εκτέλεση της απόφασης των ασφαλιστικών μέτρων που διέτασσε τη μετοίκηση του αντιδίκου συζύγου της από τη οικογενειακή εστία.
